01.06.2026.

Prosečna neto zarada u Srbiji za mart 2026. godine iznosila je 121.650 dinara, dok je prosečna bruto zarada iznosila 167.263 dinara. Na teritoriji Vojvodine prosečna neto zarada bila je za 6.904 dinara niža od republičkog proseka i iznosila je 114.746 dinara.

Međutim, medijalna zarada, koja pruža realniju sliku primanja zaposlenih, iznosila je svega 92.753 dinara. To znači da je polovina zaposlenih u Srbiji zarađivala manje od tog iznosa. U odnosu na isti period prethodne godine, prosečna neto zarada nominalno je porasla za 11,7 odsto, odnosno realno za 8,9 odsto.

Iako podaci ukazuju na nastavak rasta zarada, Srbija se i dalje suočava sa izraženim regionalnim razlikama. Centralni i južni delovi zemlje u velikom broju slučajeva ostaju ispod republičkog proseka, dok najveći urbani centri i pojedine industrijski razvijene sredine beleže značajno više prihode. Takve razlike dodatno produbljuju socijalne i ekonomske nejednakosti između regiona.

Beogradski region tradicionalno prednjači sa najvišim zaradama u zemlji. U martu je prosečna neto zarada u Beogradu iznosila oko 153.000 dinara, što je za 9.000 dinara više nego prethodnog meseca. U pojedinim gradskim opštinama prosečna primanja premašuju i 200.000 dinara. Stari grad, Vračar, Novi Beograd i Savski venac i dalje su među vodećim opštinama po visini zarada.

Posle Beograda, najveće zarade ostvarene su u Novom Sadu, gde je prosečna neto plata iznosila 141.494 dinara. Slede rudarski centri Bor sa 138.349 dinara i Majdanpek sa 134.637 dinara. Među gradovima sa zaradama iznad ili blizu republičkog proseka izdvajaju se i Niš sa 115.862 dinara, Pirot sa 115.900 dinara i Kragujevac sa 114.460 dinara.

Kada je reč o Vojvodini, najveće prosečne zarade ostvarene su u Južnobačkoj oblasti, gde je prosek iznosio 127.894 dinara. Prednjači Novi Sad sa 141.494 dinara, a slede Sremski Karlovci sa 110.687 dinara, Beočin sa 104.812 dinara, Temerin sa 103.793 dinara i Bačka Palanka sa 103.330 dinara.

Na drugom mestu nalazi se Južnobanatska oblast sa prosečnom zaradom od 112.579 dinara. Najveća primanja ostvarena su u Vršcu – 122.105 dinara, dok je u Pančevu prosečna zarada iznosila 117.702 dinara.

Treća po visini zarada bila je Sremska oblast sa prosekom od 109.034 dinara. U ovom regionu prednjače Inđija sa 117.199 dinara i Stara Pazova sa 111.063 dinara, dok je prosečna zarada u Sremskoj Mitrovici iznosila 109.374 dinara.

U Srednjobanatskoj oblasti prosečna zarada iznosila je 104.881 dinar. Najviša primanja ostvarena su u Zrenjaninu, gde je prosečna plata u martu bila 107.981 dinar, dok su u ostalim opštinama regiona zarade uglavnom ostale ispod granice od 100.000 dinara.

U Severnobanatskoj oblasti prosečna zarada iznosila je 102.457 dinara. Najveća primanja zabeležena su u Senti – 110.552 dinara, zatim u Kikindi sa 103.691 dinarom i Novom Kneževcu sa 101.153 dinara.

Severnobačka oblast beležila je prosečnu zaradu od 104.695 dinara, pre svega zahvaljujući Subotici, gde je prosečna neto zarada dostigla 106.449 dinara.

Najniže prosečne zarade u Vojvodini zabeležene su u Zapadnobačkoj oblasti, gde je prosek iznosio 98.564 dinara. Najveća zarada u ovom delu pokrajine ostvarena je u Somboru i iznosila je 100.272 dinara.

Veliki broj vojvođanskih opština nalazi se na samoj granici medijalne zarade. Najniža prosečna primanja zabeležena su u Baču – 93.301 dinar. Sličan nivo zarada imaju Mali Iđoš sa 93.763 dinara, Novi Bečej, Srbobran i Kovačica sa oko 94.000 dinara, kao i Odžaci, Ada, Bela Crkva i Kanjiža, gde se prosečne zarade kreću između 95.000 i 96.000 dinara.

Razlike između većih urbanih centara i manjih opština ukazuju na neujednačen privredni razvoj. Veći gradovi i privredno razvijenije sredine beleže znatno više zarade od manjih opština, što ukazuje na neravnomeran ekonomski razvoj i koncentraciju bolje plaćenih poslova u nekoliko centara.

Iako rast prosečnih zarada predstavlja pozitivan ekonomski pokazatelj, on ne odražava u potpunosti životni standard većine zaposlenih. Visoke zarade u pojedinim sektorima i sredinama podižu ukupan prosek, dok značajan broj radnika i dalje prima zarade koje su blizu medijalnog nivoa ili ispod njega.Istovremeno, rast troškova hrane, stanovanja, energenata i komunalnih usluga umanjuje efekat povećanja zarada, zbog čega mnogi građani ne osećaju poboljšanje životnog standarda.

Smanjenje regionalnih razlika, otvaranje kvalitetnijih radnih mesta u manjim sredinama i jačanje kupovne moći stanovništva ostaju ključni izazovi za održiv i uravnotežen ekonomski razvoj zemlje. Tek kada koristi od privrednog rasta budu ravnomernije raspoređene, rast zarada će se jasnije odraziti na kvalitet života većine građana.